Als reden om niet op een kleine of nieuwe partij te stemmen gebruikt men ‘de versplintering’ vaak als argument. Eigenlijk vreemd, want kleine (of splinterpartijen) maken bijna nooit deel uit van de regering. En wie geen deel uitmaakt van de regering heeft niets te vertellen, toch?

En zelfs als een ‘splinterpartij’ zoals bijvoorbeeld de ChristenUnie deelneemt aan de regering, zorgt deze dan voor vertraging, problemen en onrust? Wie veroorzaakte de val van Balkenende IV? Wie stelde besluiten uit die nodig waren om de crisis in de kiem te smoren? De ChristenUnie, Groen Links, de PVV, SGP of SP wellicht? Nee, het was de macht van die paar grote partijen die het samen op een akkoordje gooien en de rest van het parlement en het Nederlandse volk vier jaar lang monddood maken.

Zou de term splinterpartij niet gewoon verzonnen zijn door de grote partijen die doodsbang zijn om hun verworven macht te delen? Een splinter is een vervelend iets, daar heeft niemand zin in. En versplintering? Mijn God, dan brokkelt het fundament van onze samenleving onder ons vandaan. En dat komt allemaal door kleine partijen die geen deel uitmaken van de regering!

Is een groot aantal partijen eigenlijk wel het probleem in Nederland? Vaak wordt het Engelse systeem geroemd om haar degelijkheid, maar komt dit doordat er maar drie politieke partijen in het kabinet zitten? Een ander belangrijk verschil tussen het Engelse en Nederlandse systeem is dat regeerders in Engeland persoonlijk aansprakelijk zijn voor de besluiten die zij nemen. In Nederland is de persoonlijke aansprakelijkheid ver te zoeken. In feite is niemand echt verantwoordelijk voor de ellende waar Nederland nu in terecht is gekomen. Minister Bos treedt af en hoeft zich niet te verantwoorden voor zijn beleid van de afgelopen vier jaar, voor de miljarden die Nederland heeft moeten lenen om banken te ondersteunen waar we geen toezicht op hielden.

Dit is waar Heel Nederland verandering in wil brengen:
1. Door een referendum in te voeren,
2. Door volksvertegenwoordigers persoonlijk verantwoordelijk te maken voor de besluiten van de Tweede Kamer.

De burger staat in de huidige situatie machteloos. De burger verlangt naar een sterke leider, maar geeft tegelijkertijd het stuur compleet uit handen, met alle gevolgen van dien. Miljoenen Nederlanders hoopten dat Wilders verandering zou gaan brengen in het asielbeleid, de AOW leeftijd op 65 zou gaan houden en criminaliteit zou bestrijden. Massaal gaven zij hun stem aan deze sterke leider. Maar nu Wilders de verkiezingszege binnen heeft, slaat hij om en schuift zijn idealen terzijde om mee te kunnen regeren. Hiermee laat hij miljoenen Nederlanders in de steek die hem vertrouwden om écht veranderingen in Nederland te brengen. De vraag rijst nu welke beloften aan de kiezer meneer Wilders de komende periode nog meer gaat breken. Een caberetier vroeg zich onlangs nog hardop af wanneer Geert Wilders zich tot de Islam zou gaan bekeren.

Miljoenen Nederlanders hebben op 9 juni strategisch gestemd. Maar wie bepaalde de te volgen strategie? De kiezer zelf? Of de grote partijen die overtuigend riepen ‘als u ons groot genoeg maakt, lossen wij het wel voor u op!’ Helaas, er is niets opgelost, en er is niets wat we er nu nog aan kunnen doen.

Mijn advies, stem niet strategisch, maar stem met je hart. Het zou namelijk wel eens een verkeerde strategie kunnen zijn die verkondigd wordt door de grote partijen en de media.

De ontwikkelingen die volgen na deze laatste verkiezingen maken het weer eens duidelijk: Er verandert voorlopig niets, zeker niet wanneer beloftes gedaan vóór de verkiezingen zo makkelijk opzij geschoven kunnen worden. Laat je niet misleiden door zogenaamde sterke leiders of partijen, zij hebben het land gemaakt zoals het nu is!